Dag 43: Pueblo, Colorado (1)

Toen ik wakker werd had ik weer meer last van mijn hand. Blijkbaar voel je pijn pas als je niet fietst. Het was ook al weer even geleden dat ik een dag niet had gefietst. Ik besloot op te zoeken wat het zou kunnen zijn. Gelukkig is de zus van Phil dokter en die wees al snel in de richting van een ”cyclist palsy”, hetgeen wordt veroorzaakt door langdurige druk op de nervus ulnaris.

Ik was er nog niet helemaal uit wat ik hier nou mee moest beginnen. Maar ik las dat als je doorgaat met deze aandoening, het alleen maar erger kan worden. Sterker nog, er zijn gevallen bekend met blijvende schade. Dus ik moest het moeilijke besluit nemen om niet met Phil de Western Express te gaan befietsen. Voor mij een moeilijk besluit, want ik was al zo ver gekomen en wilde graag van kust naar kust fietsen. Voor hem ook een moeilijk besluit, want nu moest zijn vader overkomen naar Nevada. Die wilde namelijk niet dat hij alleen in de woestijn zou gaan fietsen.

In de middag gingen we naar de dierentuin van Pueblo. Onze gastvrouw was bij de dierentuin betrokken en wist er veel over te vertellen. Zo waren er een tijdje geleden drie jonge leeuwtjes geboren. En om stipt 15:00 uur werden de pinguins gevoerd. Het was een leuke dag!

Ik had vandaag besloten om per dag te bekijken hoe het zou gaan. Hiervoor had ik voor wijze raad met Nederland gebeld.
Zelf kan ik soms eigenwijs zijn en de verkeerde beslissing maken, dus ik wilde ook graag de mening van anderen horen.
Misschien kon ik alsnog gaan fietsen aan de westkust na een (korte) herstelperiode. Vandaag was Alan ook aangekomen in Pueblo. Hij bood mij voor mijn derde nacht in Pueblo een plek aan in zijn hotelkamer, want er stonden toch twee bedden.