Dag 23: Utica, Kentucky

Ik werd als eerste wakker in de brandweerkazerne. Ik voelde me topfit! Gelukkig was er vannacht geen brandmelding binnengekomen, we konden rustig doorslapen. Toen Tom & Steve wakker waren zette ik voor iedereen een kopje thee.

Elke keer is er wel iemand verbaast over de snelheid waarmee ik inpak. Snel inpakken betekent langer van het ontbijt genieten en eerder de weg op. Deze ochtend bestond het ontbijt uit boterhammen met pindakaas en havermout. Tom maakte nog even snel een foto van mij en ik kon gaan.

Rond 8:00 uur ging ik eerst nog even snel boodschappen doen bij de Dollar General. Toen ik zo’n twee uur onderweg was zag ik een hele donkere lucht aankomen, het was een beetje angstaanjagend. Maar er kwam gelukkig geen onweer of regen uit, een uur later scheen de zon alweer. Ik reed onderweg nog over de Rough River Dam. Voor ik het wist was ik al bij het stadspark in Fordsville, het Hartford North Park. Het park bestond uit een sportveld en wat eromheen. Maar het leek alsof er al 30 jaar niemand meer was geweest, geen fijne plek. Ik besloot niet hier te kamperen en door te gaan naar het plaatsje Utica. Dit was wel met enige tegenzin, want het was nog 45 kilometer. Vandaag was ik ook wat Amish tegengekomen met paard en wagen. Maar ze willen meestal niet worden gefotografeerd door een 21e-eeuws camera. Langs de weg stond een waarschuwingsbord met daarop een huifkar.

Zo’n 12 kilometer voordat ik in Utica was zag ik een winkel, Doolin’s Grocery. Dat kwam goed uit want ik wilde nog wat boodschappen doen. Ik stapte de leuke ouderwetse winkel binnen, waar de tijd minimaal 80 jaar had stilgestaan. Hier ontmoete ik de eigenaar van de winkel, Elvis Doolin. Hij bood me een pork sandwich aan en mutton sandwich, met als toetje een stuk bananencake. Ik mocht er niet voor betalen, het was van het huis. Wat was dat een heerlijke maaltijd!

Op de veranda van het winkeltje hebben we nog een hele tijd gepraat. Ik kreeg zijn adres, zo kan ik hem nog een keer een kaartje sturen, hij was erg benieuwd naar Nederland. Ook besloot ik alle fietsers die achter me zaten te tippen over deze leuke winkel. Een dag later bleek dat hij er vijf nieuwe klanten bij had, ik hoop dat dit in verhouding staat met de overheerlijke sandwiches.

Eenmaal in Utica kon ik de brandweerkazerne zo binnenstappen, een local vertelde me dat de deur altijd openstaat voor fietsers. Er was niemand aanwezig, alleen een aantal brandweerwagens. Ik besloot snel te douche en een wasje te draaien, daarna kon ik met de benen omhoog. Ergens in mijn tas had ik nog een klein flesje Merlot, onderweg op de kop getikt om even lekker te kunnen ontspannen.