Dag 21: Springfield, Kentucky

Vannacht was het gelukkig niet meer zo koud, de tent was ook droog gebleven. Om 6:45 uur stond ik op om in te pakken. Dat ging redelijk vlot, want een half uur later zat ik al op de fiets richting de MacDonalds, hier had ik afgesproken met Tom & Steve. Ik was vannacht wakker geworden toen de brandweerauto’s terugkeerden naar de kazerne. In de ochtend waren ze nog bezig met het opruimen van de brandslangen. Dat moet een grote brand zijn geweest.

Na het ontbijt fietste ik nog een stukje met Tom & Steve mee. Niet veel later besloot ik om in mijn eigen tempo verder te gaan. Rond het middaguur bleek de Kennedy Bridge over Herrington Lake dicht te zijn. Dit betekende 10 kilometer terug fietsen, dat was balen. Na 10 kilometer trof ik Tom & Steve weer, wat een toeval. Ik zag daar ook een bord staan dat de Kennedy Bridge gesloten was, had ik maar beter moeten opletten. Ik had ze al gewaarschuwd per sms, maar die hadden ze nog niet gelezen. We besloten maar meteen te lunchen en de route bij te stellen. Het werd via Danville naar Springfield. Een drukkere weg met een hele brede strook (i.e. shoulder) voor fietsers. Volgens een local was het een stuk veiliger om op zo’n grote weg te fietsen dan een klein landweggetje. Ergens gaf ik hem wel gelijk.

Met nog zo’n 30 kilometer te gaan kreeg ik een lekker band, wat een pechdag. Maar ik gaf de moed niet op en na een kwartier zat ik al weer in het zadel. Bleken die zelfklevende plakkers toch handig te zijn.

Na 130 warme kilometers kwam ik in Springfield aan. Even snel wat biertjes en eten scoren bij de supermarkt naast het park en uitrusten geblazen. Het park bestond uit een stuk of 5 baseball courts en was die avond drukbezocht. Tom & Steve kwamen wat later aan. We kookten en dronken gezellig een biertje, dat hadden we wel verdiend.