Dag 18: Chilldag nr. 2

Tom & Steve waren al opgestaan toen ik ook wakker werd. Konden we mooi nog even samen ontbijten. Gisteren hadden we nog eens gekeken op de officiële TransAm kaarten van Tom. Het plaatsje Buckhorn lag binnen bereik en had 2 campings, goed voor de volgende etappe.

Na het ontbijt pakten ze de laatste spullen in. Kon ik mooi beginnen met het sleutelen aan mijn fiets. We hadden het alsmaar over die mooie Rohloff-naaf van Susan, die zo weinig onderhoud nodig heeft. Maar het aanschaffen van een dergelijke fiets is wel vrij prijzig (vanaf 3,500 euro). Ik heb er nog over getwijfeld, maar ik vond het wat te duur. Het nadeel is dat ik nu met het nodige onderhoud zit, zeker als alle olie eraf is geregend.

Na het gesleutel besloot ik alvast vooruit te plannen voor de komende week. Ik besefte me toen pas dat ik ergens volgende week de grens met Illinois oversteek. Dat betekent dat mijn Casio-horloge één uur terug gezet kan worden.

In de middag werd ik uitgenodigd om mee te eten met de kerkgemeenschap. Iedereen was erg geïnteresseerd in mijn reis. Een aantal vrouwen had buritos klaargemaakt, ze smaakten voortreffelijk. Het was erg bijzonder om zo uitgenodigd te worden als wildvreemde in het stadje Hindman. Ik heb afgesproken dat ik nog een foto stuur als mijn tour erop zit. Hindman is zeker de moeite waard om te overnachten tijdens de Transamerican Trail.

Toen ik dacht dat de dag was afgelopen kwamen Allen en Susan aanfietsen, ze hadden een lange tocht achter de rug. Allen was ik 3 dagen geleden even kort tegengekomen, toen had hij het zwaar. Ik vond het knap dat hij mij had ingehaald op mijn rustdag. Allen fietst ook naar San Fransisco, dus we hebben het nog gehad over hoe je het beste van Colorado naar California kunt komen per fiets. Blijkbaar gaat dit het makkelijkst via de Western Express, een bestaande fietsroute. Ook hebben we het nog tot laat gehad over de verschillen tussen de VS en Europa. Susan woont in Frankrijk, dus het was 2 tegen 1.