Dag 15: Rosedale, Virginia

De eerste uren na vertrek ging het fietsen niet lekker. Mijn benen voelden aan als slappe spaghetti slierten. Bij de lunch besloot ik even wat vloeibare suikers te nuttigen, in de vorm van Mountain Dew. Ik moet deze dag namelijk ook nog flink klimmen.

Op een gegeven moment renden er wat honden achter mij aan, ik fietste zo snel als ik kon door. Daarna stuurde de route mij een weiland in, ik zat onder de blubber. Ik besloot maar terug te gaan naar de hoofdweg, ik wist dat die me naar de Trans American Trail (TransAm of TAT) zou brengen. Dit is de route die ik de komende maand nog volg, tot aan Colorado.

Daarna ging het stukken beter, mijn benen hadden waren weer op kracht. Ik kwam langs het stadje Emory, met een High School en een College. De scholen waren zo te zien net uit want er kwamen brommende Mustangs van het terrein gerold. Dit is niet eens zo heel gek als je bedenkt dat een college ergens tussen de 30,000 en 50,000 per jaar kost. Daar koop je wel een Mustang voor.

Na een flinke afdaling via een mooi dal, kwam ik aan bij de voet van een berg. Een grote verlaten schuur markeerde het begin van een klim van minstens een uur. Na een half uur was ik ongeveer halverwege. Ik was alleen even gestopt om mijn jasje uit te doen vanwege de warmte. Het kleine beetje regen dat viel vond ik niet erg, dat zorgde voor verkoeling. Opeens stopte er een auto uit tegengestelde richting. Het raampje ging open en de vrouw achter het stuur blies de rook van haar sigaret naar buiten. Ze zei dat er beren stonden langs de weg, ongeveer boven op de top van de berg. Er zaten nog twee fietsers voor mij, die waren gewoon doorgefietst na het krijgen van deze informatie. Ik schrok wel van deze informatie, voornamelijk omdat het ging om een moederbeer en haar jongen. Toch besloot ik om voorzichtig verder te fietsen, want ik was nog niet bij de top. Onderweg vroeg ik het nogmaals aan een automobilist, maar hij had niks gezien. Even later kwam ik aan bij de top, er stonden auto’s en mensen, de beren heb ik niet meer gezien. De twee fietsers stelden zich voor als Steve & Tom. Ze volgende dezelfde route en sliepen toevallig vanavond ook in de Elk Garden Methodist Church. Dit is een kerk die zijn deuren opent voor fietsers, hiervan liggen er nog wel meer langs de route.

Ik besloot vast vooruit te fietsen, want mijn tempo lag wat hoger. Eenmaal bij de kerk aangekomen bleek er nog een fietser te zijn, dit was Susan. Susan woonde in Frankrijk, maar kwam uit Engeland. Ze was al 2 dagen aan het wachten op haar Brooks zadel, die zou vandaag bezorgd moeten worden. In de avond wisselden we met zijn allen verhalen uit over hoe het fietsen tot dusver is gegaan. Ik had verse broccoli gehaald, en dat wilde Steve graag ruilen tegen wat macaroni, een goede combi. De kerk had ook eten en drinken liggen en we mochten alles gebruiken in de keuken, wat een luxe.

Quote van de dag: “Your chain will love you”