Dag 14: Whyteville, Virginia

Gisteravond ging ik naar bed met regen, en ik moest ook weer opstaan in de regen. Dit zijn wel momenten om je ellendig te voelen en nog even om te draaien. Maar ik wist toch dat de regen in de vallei bleef hangen, dus stond ik na wat getreuzel toch op. Eenmaal op de weg scoor ik ergens een ontbijt bestaande uit sandwiches en koffie, ik neem ook nog wat mee voor onderweg. Een stukje verder besluit ik toch de regenkleding aan te doen, het regende wel erg hard. Daarna trapte ik stevig door op de lange slingerende weg door de vallei. Ik had gisteren besloten om bij slecht weer mijn achterlicht aan te doen uit veiligheidsoverwegingen. Dan werd dat ding ook tenminste nog eens gebruikt.

De regen kwam nog steeds met bakken uit de lucht, dus het was verstand op nul een doorgaan. Door de inspanning kreeg ik het wat warmer, dit maakte het iets draaglijker. Na een aantal kilometers stond er een man met een auto langs de kant van de weg. Ik herkende het als iemand die een praatje wilde maken, dus ik stapte af. Hij vroeg of ik een lift naar boven wilde. Ik vroeg of het een lange klim is zijn naar boven. Daarop antwoordde hij: “If I were you, i’d step in”. Ik aarzelde geen moment en samen legde we de fiets in zijn achterbak. Voordat ik op de bijrijdersstoel kon zitten moest ik eerst nog wat rommel opzij schuiven. Het leek alsof er al lang niemand op die plek had gezeten. De man kwam vriendelijk over stelde zich voor als Mac. Hij zei dat hij wel vaker fietsers een lift had gegeven, waaronder ooit een Zweed.

Eenmaal bovenaan de berg zette hij me af en ik bedankte hem. Het was nog best een eind klimmen geweest. Met hernieuwde energie fietste ik door Christiansburg heen. Al snel stak ik bij Radford een rivier over met de originele naam New River. Daarna fietste ik nog een stuk langs deze rivier om uiteindelijk de heuvels weer in te gaan. Het laatste stuk voer langs de snelweg. Dit kon me weinig interesseren, want ik was nat en koud.

Even na 14:00 uur kwam ik bij de camping in Whyteville aan. Met 105 kilometer in de benen was ik niet teleurgesteld. Met de uitstekende wifi verbinding kon ik videobellen met Nederland, ook wel eens fijn. Daarna stond ik lekker lang onder de douche om op te warmen. Iets te lang, want de lamp van de douche ging automatisch uit. In het pikkedonker strompelde ik uit het douchehokje om het licht weer aan te krijgen. Als er iemand was binnengekomen had hij zich kapot kunnen lachen om dit tafereel. In tegenstelling tot de vorige camping, had deze camping wel een overdekte plaats waar je kon koken. Ook was er een hele fijne “laundry room” met verwarming, banken, een tv en het hierboven besproken snelle wifi signaal. Dit is wel vele malen beter dan in je tent opgesloten zitten met dit weer.